... گریه نکن خواهرم. در خانه ات درختی خواهد رویید و درخت هایی در شهرت و بسیاردرختان در سرزمینت ... و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت ها از باد خواهند پرسید: در راه که می آمدی سحر را ندیدی؟...!
سووشون / سیمین دانشور
روحش شاد
می خواهیم نوشته مان چنان گیرا باشد که در دل خواننده صد شور برانگیزد ولی افسوس که نمی توانیم ! از آن همه آهوان گریز پا و دیر اشنای خیال و حقیقت که در پهن دشت خاطر به هر سوی در تک و پویند یکی را نمی توانیم در بند بداریم و برخود ببالیم.
آنچه اینجا آورده ام قسمتی از دست نوشته ی پدر همسرم هست که برای ِ من ِ تنبل نوشته شده ،بخشی از متن نوشتن ِ دکتر روشن ضمیررا برایم نوشته اند ،باشد که به هوش آیم .
یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد
آن جوانبخت که میزد رقم خیر و قبول بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد
کاغذین جامه به خونآب بشویم که فلک رهنمونیم به پای علم داد نکرد
دل به امید صدایی که مگر در تو رسد نالهها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر آشیان در شکن طره شمشاد نکرد
شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار زان که چالاکتر از این حرکت باد نکرد
کلک مشاطه صُنعش نکشد نقش مراد هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد
مطربا! پرده بگردان و بزن راه عِراق که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد
غزلیات عراقیست سرود حافظ که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد؟