درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند
معنی کور شدن را گره ها می فهمند

سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین
قصه ی تلخ مرا سرسره ها می فهمند

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند

آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا
مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند

نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا
قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند

                                                کاظم بهمنی

                                                                  مولوی

به خدا معلّم من که تو دست کبریایی

به اشارتی به مردم ره عاقبت نمایی 

رقم وفا نگاری به گچ سفید چون تو

زدل سیاه تخته خط دشمنی زدایی

زصدای تک تک گچ بطپد دل عزیزی

به فضای درس پیچد چه ترنّم و نوایی

پ ن :شاعرش رو نمی دونم کیه ،مامان روی صفحه ی اوّل کتاب روش تدریس فارسیش نوشته بود.

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر

من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

نقدعمرت ببرد غصّه ی دنیا به گزاف 

گر شب و روز در این قصّه ی مشکل باشی

                                              حافظ

سخن ِدوش

ای ماه‌رخ تابان شب از تو فروزان باد

 بی بود تو بگریزم زین صحنۀ بی‌بنیاد

  گفتی به شبی خاموش مگریز و به دامم شو

 جانی که در این دام است از دام بگشت آزاد

سی مرغ همه در دشت پر همهمه و خیزان

سیمرغ کند در صید افسون ِ یکی صیاد

 ما را سخن دوش‌اَت در خواب به یاد آمد

 بیدار شدیم اما آن خواب برفت از یاد

 مجنون اثری خواهد این جان که شود لیلی

 شیرین قدمی خواهد بی‌تاب کند فرهاد

 درمان ز که می‌جویی بر این دل بی‌سامان

 هیهات از آن دردی کز عشق به جان افتاد

دیدم همه ویرانه آن کوی مریدانت

 گنجی‌ست در آن پنهان صد شهر از آن آباد

پر کن قدحی پُر می بی‌هوش کند ما را

 خوابی زده بر خاطر آن دَم که سَهَر بنهاد (سَهَر: بیداری)

  از :بعد کیهانی

 تا ریشه در آب است امید ثمری هست 

                                               عرفی شیرازی 

سفر به دهکده سبز کودکی کردم :

سفر به سایه پروانگان در آتش ظهر ،

سفر به قوس قزح‌های زیر بال ملخ

سفر به خلوت بارانی شقایق‌ها .

دوباره در تن ده سالگی فرو رفتم

دوباره،کودکی از دورها صدایم کرد

تمام شادی خورشید در نگاهم ریخت

به راز روشنی چشمه،آشنایم کرد .

به چشم کودک ده ساله‌ای که من بودم

هنوز،خانه ما رو به چارسوی جهان

دریچه‌هایی با شیشه‌های آبی داشت

هنوز،ابر از آن می‌گذشت و برمی‌گشت،

حیاط سبزش،آفاق آفتابی داشت ...

هنوز،برگ شقایق،بریده‌ی لب بود

هنوز،ساق پنیرک ز شیر می‌رویید

هنوز،خطمی،قیفی برای باران بود

هنوز،اردک،از آبگیر می‌رویید

هنوز،روح گل از چشم روشن شبنم

به آفتاب نظر می‌کرد،

ستاره در قفس شاخه‌ها نفس می‌زد

سپیده بر شتر کوهها سفر می‌کرد

هنوز،سنجاقک

هوانورد هراس آور بیابان بود

فرودگاهش،اطراف جویباران بود

هنوز،دست زدن پیشه سپیداران

هنوز،پیر شده شیوه چناران بود...

به چشم کودک ده ساله‌ای که من بودم

شب دراز مترسک‌ها

در آن سکوت بیابان همیشه وحشت داشت

همیشه تیر تلگراف،پای در گل بود

همیشه سیم ،به قدر نسیم سرعت داشت

هنوز،دخترک خوشه نشین،عروسک بود

ـ عروسکی که در انبوه کاه‌ می‌خوابید ـ

هنوز آینه،خورشید کاکلیها بود

شعاعش از کف دستم به ماه می‌تابید

هنوز،عشق نخستین نمی‌شناخت مرا

ولی چراغش در پشت ذهن من می‌سوخت

هنوز،چهره معصوم ناشناخته‌ای

نگاه منتظرش را به چشم من می‌دوخت...

دیار کودکی‌ام را قدم زنان دیدم

در آن قلمرو اوهام،در بدر،گشتم:

فضای خانه،تهی از صدای مادر بود

به کوچه آمدم و در پی پدر گشتم

از این دو گمشده خود،نشان چه دیدم؟ـ هیچ...

غباری از سم اسبی که در افق می‌تاخت .

تمام دهکده را آشنا گمان کردم

از آن میانه،دریغا! یکی مرا نشناخت .

دیار کودکی‌ام،سرزمین دوری بود

که چون سراب،درخشید و سوی خویشم خواند

دوباره، شیطان ،

                حوا ،

                    خدای بی‌همتا ،

ـ کدام یک؟ نتوانم گفت ـ

از آن بهشت دل آسودگی برونم راند ...

                                                                نادر نادرپور

...

او زنده است در غم و شعر و خیال من
میراث شاعرانه من هرچه هست از اوست
کانون مهر و ماه مگر میشود خموش

...

                                                از ای وای مادرم ِ  شهریار 

با تشکّر از عاشقانه ها 

یک عاشقانه 

فرزندم! روزگاری بود که

آدم‌ها با قلبشان می‌خندیدند
و با چشم‌شان:
اما امروز تنها با دندان‌هایشان می‌خندند
در حالی که نگاهشان، سرد و غریب
سایه‌ام را از پشتِ سر می‌پایند.

به راستی زمانی بود که
آدم‌ها با قلبشان دست می‌دادند
اما فرزندم گذشت آن زمان.
امروز آنها بی‌قلبشان دست می‌دهند
در حالی که با دست چپ
جیب خالی‌ام را می‌کاوند.

(خانه‌ی خودت است)، (باز هم بیا)
چنین می‌گویند، و چون باز می‌آیم
و خودمانی رفتار می‌کنم
بارِ دیگری در کار نیست
درها به رویم بسته می‌مانند.

پس بسیار چیزها آموخته‌ام، فرزندم!
آموخته‌ام که چهره‌ام را با نقاب‌های گوناگون بپوشانم
همچون جامه‌های گوناگون – نقاب خانه،
نقاب اداره، نقاب خیابان، نقاب مهمانی،
با لبخندهایی مناسب هر نقش
همچون صورتک‌هایی نقاشی شده.

نیز آموخته‌ام من
که تنها با دندان‌هایم بخندم
و بی‌قلبم دست بدهم.
آموخته‌ام بگویم: (خدانگهدار)
حال آن که دلم می‌گوید: (برنگردی!)
و بگویم: (از ملاقاتِ شما بی‌نهایت خوشوقتم)
حال آنکه سخت بی‌تفاوتم، و بگویم: (لذت بردم از مصاحبت شما)،
حال آن که سرشار از ملال گشته‌ام.

اما باور کن فرزندم
می‌خواهم همچون خودم باشم در گذشته‌ها
زمانی که همچون تو بودم.

می‌خواهم از یاد ببرم همه‌ی این نقش‌ها و نقاب‌ها را
از آن پیش‌تر، می‌خواهم دیگر بار خندیدن با قلبم را بیاموزم
زیرا خنده‌ام در آینه، تنها دندان‌هایم را نمایش می‌دهد
راست همچون نیش‌های زهرآگین مار یا کژدم!

پس به من بیاموز فرزندم،
چگونه بخندم،
چگونه همچون گذشنه‌ها با قلبم بخندم
و همچون تو، خودِ خودم باشم …

گابریل اوکارا، برگرفته از کتاب شعر آفریقای معاصر، ترجمه فریده حسن‌زاده(مصطفوی)

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند با رنگ های تازه مرا آشنا کند

 ...

در فضایی که مکان گم شده از وسعت آن

 می روم سوی قرونی که زمان برده زیاد

گویی از شهر جبریل در آویخته ام

یا که سیمرغ گرفته است به منقار مرا . 

*

تا کجا می برد این نقش به دیوار مرا ؟

تا به انجا که فرو می ماند

چشم از دیدن و لب نیز زگفتار مرا .

                                                               "محمد رضا شفیعی کدکنی"

ایرانی دست خودش که نیست ... ما را از بچگی به عزت کشورمان قسم داده اند ...

ما از بچگی یاد گرفته ایم تنها گربه ی وفادار دنیا مرز های کشورمان است ...

دلمان میگیرد خزر / آبی ِ خوشرنگش را به فاضلاب داده

جگرمان میسوزد از آنور دنیا برسند و بگویند این خلیج / فارس نیست

با فرهنگ تر از آنیم که حقوق دیگران را نادیده بگیریم

اما تاریخمان را انکار نکنید ... ما برای خلیج جنگیده ایم

بحث اسم نیست ... بحث انصاف است

وسط این همه جنگ ...درد دارد از خودی خوردن

دریاچه ارومیه ، خلیج نمی شود اما جزیی از این مملکت است

درد دارد خودی هوای خودی را نداشته باشد

میترسم از روزی که خشک شود ....

و تنها چشم این گربه ی اشرافی پر از نمک گردد و خالی از ....

آنقدر بدبختی داریم که از سر کار نیامده خوابمان ببرد از خستگی

اما ایران برای ما همان مرز پر گوهر است

این گوهر ، خزر باشد ، خلیج باشد ، یا ارومیه ....

سیسنگان باشد یا علی مستان

زاگرس باشد یا البرز

کویر باشد یا بندر

.... با تمام خستگی از یادمان نمی رود ....

اینجــــــــــــــــــــــا هنوز ایـــــــــــــــــــران است

پشت پلک هایم / یک سرباز فراری را پناه داده ام

که در جیبش /هوای زاگرس را دارد

و کوله اش پر از لهجه ی شرجی زده ی خلیج است

نمی رقصد / مگر با بندری های خرمشهر زده

نمی خواند / مگر با ترکمن های صحرا نشین

سفر نمی کند مگر به نیت / عشایر

گریه نمی کند / مگر به شوری چشم ِ دریاچه اش

پشت پلک هایم / یک سرباز فراری را پناه داده ام

که با تمام جنوبماهی ها عهد بسته است

در شناسنامه شان / محل تولد

خلــــــــــیج فارس قید شود .....

پشت پلک هایم

یک سرباز فراری را پناه داده ام

که حکم تیرش را داده اند

سربازی که نقشه ی کشورش را

کودک ِ فرمانده آتش زده بود و میخندید و پدر به رویش نمی آورد و او ..............

هومن شریفی

ای مدنی برقع و مکّی نقاب!
سایه نشین چند بُوَد آفتاب؟
منتظران را به لب آمد نفس
ای ز تو فریاد به فریاد رس!

"نظامی گنجوی"

یک بوته آویشن
روییده روی دامن من
من:کوه
این بوته ی آویشن:اندوه
دستی
اندوه را باید بچیند
انگشتهایی
این برگهای کوچک غم راببیند
*
این کوه اما دور ...
این بوته اما سخت و مغرور

عرفان نظر آهاری

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد       به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

آن جوان‌بخت که می‌زد رقم خیر و قبول          بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

کاغذین جامه به خونآب بشویم که فلک         رهنمونیم به پای علم داد نکرد

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد           ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر              آشیان در شکن طره شمشاد نکرد

شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار               زان که چالاکتر از این حرکت باد نکرد

کلک مشاطه صُنعش نکشد نقش مراد       هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد

مطربا! پرده بگردان و بزن راه عِراق               که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

غزلیات عراقیست سرود حافظ                   که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد؟

بر شانه‌های تو
می‌شد اگر سری بگذارم
وین بغض درد را
از تنگنای سینه برآرم
به های های
آن جان پناه مهر
شاید که می‌توانست
از بار این مصیبت سنگین
آسوده‌ام کند …

فریدون مشیری    با تشکّر از یک عاشقانه 

عشق از ین گنبد دربسته ،برون تاختن است

شیشه ی ماه زطاق فلک انداختن است

مذهب زنده دلان خواب پریشانی نیست

از همین خاک، جهان دگری ساختن است

                                                         اقبال لاهوری

جهانی دگر ؟

آن قصر که بر چرخ همی زد پهلو
بر درگه او شهان نهادندی رو

دیدم که بر کنگره اش فاخته ای
بنشسته همی گفت که : «کو کو٬ کو کو؟»

تمام شعرهایم به نام تو  نام مجموعه شعری هست از رها یوری

این کتاب رو همسرم از فروشگاه دختران ملک پایین تر از ورزشگاه امجدیه ی تهران خریده ؛

کتابی که در دست دارید مجموعه ای است رنگارنگ از اندیشه ها،عقاید و احساسات دختری جوان .... . رها از هنگام تولّد دچار مشکلات حرکتی بوده به همین دلیل در سنین مدرسه در خانه ماند.... . او اکنون دانشجوی رشته ی کامپیوتر هست .

                                                                                              از مقدمه ی کتاب

ظاهرا این فروشگاه توسط رها و چهار دختر دیگه اداره میشه

ماه من غصه چرا

آسمان را بنگر که هنوز
بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر، به ما می‌خندد!

یا زمینی را که دلش از سردی شب‌های خزان
نه شکست و نه گرفت!
بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت،
تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست!

ماه من، غصه چرا
تو مرا داری و من هر شب و روز
آرزویم همه خوشبختی توست!

ماه من
دل به غم دادن و از یأس سخن گفتن‌ها
کار آنهایی نیست، که خدا را دارند

ماه من
غم و اندوه، اگر هم روزی، مثل باران بارید
یا دل شیشه‌ایت
از لب پنجره ی عشق، زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا، چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود
که خدا هست، خدا هست هنوز!

او همانی ست که در تارترین لحظه ی شب
راه نورانی امید نشانم می داد ...

او همانی ست که هر لحظه دلش می‌خواهد
همه ی زندگیم، غرق شادی باشد...

ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد!
معنی خوشبختی
بودن اندوه است

این همه غصه و غم
این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه
میوه ی یک باغ اند
همه را با هم و با عشق بچین

ولی از یاد مبر:
پشت هر کوه بلند
سبزه‌زاری ست پر از یاد خدا
و در آن باز کسی می‌خواند
که خدا هست، خدا هست هنوز...

مهین رضوانی فرد