ای عزیز!
انسان،آهسته آهسته عقب نشینی می کند.
هیچ کس یکباره معتاد نمی شود
یکباره سقوط نمی کند
یکباره وا نمی دهد
یکباره خسته نمی شود،رنگ عوض نمی کند،تبدیل نمی شود و از دست نمی رود.
زندگی بسیار آهسته از شکل می افتد و تکرار و خستگی،بسیار موذیانه و پاورچین رخنه می کند.
باید بسیار هشیار باشیم و نخستین تلنگرها را ،به هنگام و حتّی قبل از آنکه ضربه فرود آید ،احساس کنیم.
هرگز نباید آن روزی برسد که ما صبحی را باسلامب محبّانه آغاز نکنیم .
خستگی نباید بهانه یی شود برای آنکه کاری راکه درست می دانیم ،رهاکنیم و انجامش رامختصری به تعویق اندازیم.
قدم اوّل را ،اگر به سوی حذف چیزهای خوب برداریم،شک مکن که قدم های بعدی را شتابان برخواهیم داشت.
ما باید تا آخرین روز زندگی مان- که اینگونه به دشواری پانگهش داشته ایم -تازه بمانیم .
به خدا قسم که این حقّ ِ ماست.
از چهل نامه ی کوتاه به همسرم
نادر ابراهیمی
نامه ی سی و هفتم
