مکان: هواپیما

زمان: نصفه ی شب

پسرم :سودوکو حل میکرد

دخترم :نقّاشی میکشید

من: کتابم افتاده بود زیر صندلیم اون پایین پیداش نمی کردم

همسرم:توی نوشته اش غرق شده بود

ردیف جلویی ما یک خونواده ی شش نفره بودند که ماشالله همه هیکل های ورزشکاری داشتن و به تعداد دفعات ممکن برای نشستن به صورت غیرتکراری جابه جا شدن چند فاکتوریلی شد خودتون حساب کنید .دخترشون تقریبا هم سنّ ِ دخترم بود اونقدر نق زد آخرش یه صفحه کاغذ و یه مداد بهش دادم و گفتم خانم خوشگله برای من یادگاری می کشی ؟

دخترم:وقتی من اینجا نشستم این سؤالو از یه غریبه می پرسی؟اَه

آروم بهش گفتم می خوام صدا نکنه

دخترم :اوّل به من بگو اگر واقعا ی بود سؤالت، من غصّه می خوردم

پسرم :مامان این آقای ِ کنار من هیچی بلد نیست نمیزاره سودوکومو حل کنم .هی میپرسه با این عددا چی کار میکنی ؟بهش یاد میدم ولی جدول منو خراب میکنه!

 

خلاصه که پرواز برگشت مالزی به تهران ،شبیه به هرچیزی بود جز یک پرواز یکی از اون سرِ هواپیما داد میزد سیمین ننننننننننن آجیلو بده ،یکی دیگه صدای ِ لپ تاپش رو تا آخرین حد بالا برده بود تا همه فیض ببرن

 

و در این بین آقایی اومد که اگر ممکن هست جای آقا پسرتون رو با من عوض کنید پدرم تنها نباشه ،پسرم هم گفت من می خوام پیش خونواده ام باشم.این آقای بسیار محترم رفتن نشستن سرجاشون و با یک لحن خاص و بلند گفتن چه میشه کرد ترک ِ خر یعنی همین دیگه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! هیچی نگفتم .چی باید به چنین کسی گفت ؟

 

عادت همیشگی بچّه های منه که هرجا برن یه نقّاشی یا کاردستی به میزبان هدیه میدن و توی تمام پروازها هم برای خدمه ی پرواز و خلبان نقّاشی میکشن آخر سر که می رفتیم خود ِ خلبان اومد از دخترم تشکّر کرد واونم با انگلیسی ِ دست و پا شکسته اش جوابشو داد و پسرم برای خلبان ترجمه کرد .چه جالب که همون آقای محترم گفت به شما به خاطر این بچّه ها تبریک میگم .از شما چه پنهون دلم خنک شد .

راستی خیلی دلم میخواد بدونم اگر خانم های محترم ایرانی تو پروازهای خارجی روسری یا شالشون رو بی صدا باز کنن چی میشه این آه بلندی که بعد از مرز میکشن و وای راحت شدیم و ... درسته که نوع پوشش هرکسی بستگی به سلیقه و اعتقاداتش داره و اجباری بودنش درست نیست ولی این نوع رفتار مناسب ما هست ؟برازنده ی یک ایرانی هست ؟من که هیچ خوشم نمیاد

/ 1 نظر / 7 بازدید
باهری

سلام خیلی جالب بود. ممنون.... [گل]