یک جور پوست اندازی

برای تشییع عزیزی وادی رحمت بودم .دوستی می گفت با دفن هر عزیزی قسمتی از خودمان را هم خاک می کنیم !

مرگ جز لاینفک حیات است و اجباری محال ... با تجربه ی بدرقه ی عزیزانم طی این سالها نگرش متفاوتی نسبت به مرگ پیدا کرده ام .کاملا درک می کنم مرگ نزدیکان از تلخ ترین لحظه هایی است که مجبور به روبرو شدن با آن هستیم ؛ خوب می فهمم کنار آمدن با نبودشان چقدر طاقت فرساست . ولی دفن جسم انسانی به معنی خاک کردن روح و پایان بودن او نیست . مرگ رابه عنوان آغاز راهی ناشناخته و نو بپذیریم . به چشم راهی کردنش به سفری نگاه کنید که شما هم پیش رو دارید .

پ ن : تلاش کنیم هرفرصتی را به رشد تبدیل کنیم (هر چقدر هم که تلخ باشد)

/ 7 نظر / 3 بازدید
م

آفرین به عنوانت

ثمین

دلم گرفت [ناراحت] اینجوری ننویس

ا.ه

اگر امکان داره این تفاوت نگرش را که اشاره کردید بیشتر باز کنید .برای دوستانی چون ثمین که نام مرگ هم دلگیر است مفید خواهد بود

paria

این جمله آخر خیلی قشنگ بود: تلاش کنیم هر فرصتی را به رشد تبدیل کنیم ( هر چقر هم که تلخ باشد)

مهناز

قدرت درک و سازگاری هر کسی با شرایط اطراف مخصوصا مرگ نزدیکانش متفاوته ها اینم باید در نظر گرفت

م

تعبیر بدرقه !...

حضرت خودم

خصوصی چک شود