سرانجام هم جز به بالای خویش نیابد کسی بهره از جای خویش

... تجربه های زیسته ی ما در چند دهه ی گذشته _چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی _نوع نگرش ما را غالبا به طور ناخودآگاه شکل داده است .برآیند ِ این تجربه های نیندیشیده _و بنابراین _خام _مجموعه یی از معیارها را پدید آورده است که خواه و ناخواه ذهنیّت مارا در تربیت فرزندانمان تحت تأثیر قرار می دهد.مثلا اگر خود ما در مقام پدر و مادر ،سختی ها و رنج ها و محرومیّت های زندگی خود را به عنوان شکست تعریف و تلقّی کرده باشیم و رفاه ِرا به هرقیمت و از هر طریق ،پیروزی بدانیم،وظیفه ی خود می دانیم که فرزندانمان را آن سختی ها دورنگه داریم و آن ها را از حداکثر رفاه ممکن بهره مندکنیم.به چه قیمت ؟مهم نیست ،زیرا متأسفانه هیچ گاه ،به طور جدّی به بررسی نپرداخته ایم که آیا سختی های ِ ما به راستی شکست بوده اند ؟و آیا آن چه در فضای موجودِ جامعه پیروزی قلمداد می شود ،به راستی پیروزی است ؟...

                                                           محمّد علی مقدّم فر 

       قسمتی از :    سرانجام هم جز به بالای خویش   نیابد کسی بهره از جای خویش 

/ 5 نظر / 8 بازدید
فرزانه

تجربه زیسته را واقعاً نمی شود کاریش کرد

چیچک

این مطالب را از کجا پیدا می کنید ؟

الهدی

سلام واقعیت اینه که نسل های قبل ما انگار اعتماد به نفس بالاتری داشتند.ما فکر می کنیم خیلی بلدیم ، خیلی مهربانیم ولی بچه هایی که خیلی هم در رفاه نبودند ولی خوب مدیریت شدند به مراتب بزرگترهای بهتری می شوند.

...

تولد دخترت چطور شد ؟