بانو ماروسیا واهرامیان ( مریم آراکلیان )

مادام بخش مهمی از زندگی مادرم بود .روزی نبود که یادی از مادام نکند .علیرغم مخالفت خانواده ی مذهبی ِ مامان ،پدربزرگم دختر ِ عاشق نقش و رنگش  رو سپرده بود به مادام  ،چهارم ابتدایی بودم که روز معلم مادرم من رو هم همراه خودش به دیدن مادام برد .هیچ یادم نمیره که مادام از خوشحالی گریه کرد و برای بوسیدن من از مادرم اجازه گرفت !کوچه ی بن بست ِ روبروی دبیرستان پروین ِ تبریز یه جورایی برای مادرم مقدس بود ،اون کوچه ،اون خونه و استادش ! 

هر چند دیر متوجه شدم ! متعجبم پسرم که هفته ای یه جلسه میره اونجا چطور نفهمیده بود !

 


در حقیقت مرگ _ تو را _ من یافته ام !
ای که در خواب پیچک ها _ خنده ی گل ها را شنیده ای !
من با چشمان خسته ات _ همه ی ، آنچه می باید را _ دیده ام....

بانویی برای هنر به روی مرگ خندید...

و سرانجام بانو ماروسیا واهرامیان ( مریم آراکلیان ) هنرمند عرصه های ( تئاتر ، نقاشی و موسیقی ) ارامنه با غروب 11 تیر 1391 ( 1 سپتامبر 2012 ) پس مدتی تحمل رنج بیماری در سن 93 سالگی در شهر تبریز دارفانی را وداع گفت.
مریم آراکلیان (ماروسیا واهرامیان) در سال 1919 میادی (1298 هجری شمسی) در شهر آرماویر روسیه به دنیا آمد و در دوران کودکی به همراه خانواده خود به ایران (تبریز ) مهاجرت کرد.با اینکه بارها به خارج از کشور مسافرت کرده ولی همواره محل زندگی و وطن خود را ایران (تبریز) می داند. پدر او (گئورگ) تاجری دارای درک و فهم هنری بالا بوده , تا جایی که فرزندانش را ترغیب به تحصیل و فراگیری هنری می نماید.ماروسیا همزمان با تحصیل در مدرسه (گمینازیون ) , نواختن پیانو را هم فرا گرفت و نقاشی را نیز در سن 17 سالگی شروع کرد.آشنایی دراز مدت او با استاد  نقاشی اش گریگور واهرامیان ( نقاش بزرگ شوروی سابق ) به ازدواجشان انجامید و حاصل آن سه فرزند پسر و یک دختر بود که همه ی شان دستی در هنر دارند. بانو واهرامیان سالهاست که در انجمن خیریه تبریز مربوط به اقلیتهای مذهبی انجام  وظیفه می کند. مصاحبه هایی که درمورد ایشان تاکنون چاپ شده است یا به زبانهای  غیر فارسی است یا عموماً به وجه موسیقی و نقاشی ایشان پرداخته شده و گاه در این مصاحبه ها اشاراتی به فعالیت های تئاتر ایشان داشته اند.بی شک چه به  لحاظ سنی و چه از حیث مدت فعالیت درعرصه تئاتر, ایشان را باید از مادران تئاتر ایران و نیز سکاندار تئاتر ارامنه آذربایجان در چند دهه اخیر دانست. چرا که این بانوی 92 ساله در طول عمرشان همگام با دیگر هنرهایشان فعالیت تئاتر نیز در طول سالهای عمرشان داشته اند.که آخرین تئاترشان دو سال پیش نمایشنامه ای به نام کومیتاس  به نویسندگی وکارگردانی بانو واهرامیان در صحنه تئاتر خلیفه گری تبریز به اجرا رفته است   روحش شاد

/ 6 نظر / 38 بازدید
panda

خانم خيلی نازنينی بود . خدا رحمتش کنه.

مینجق

خدا بیامرزدشان! من یک جلسه ازاو درس پیانو گرفتم. کم نظیر بود.

...

خدا رحمتش کنه جالبترین بخش ،تحسین و احترام هموطنان و همشهری های مسلمانش هست ! این خانواده وزنه هنر تبریز هستند

حامد

عذر میخوام کدام مدرسه پروین؟

...

بیشتر در مورد نقاشی و هنر بنویسید .به نظر میاد اطلاعت شما در این زمینه زیاد هست

کیانادخترشهریوری

چرا من ایشون رو نمیشناختم؟[ناراحت]